Dit bericht kreeg ik van   http://elderofziyon.blogspot.com/ , staat ook op deze site en de nieuwsbrief, die ze sturen, is zeer informatief.
Strekking van het verhaal: of er nu met internationaal juridisch recht, dan wel met historische feiten wordt aangetoond, dat de Joden recht hebben op een eigen land (heel Israel), of niet, daar hebben we als Arabische inwoners en omwoners geen boodschap aan.
Het land is van de moslim-Arabieren en moet Juden-rein zijn.

Weet u, wat de wrange ironie van  het hele verhaal is? In de koran staat een hele aardige tekst over de Arabieren, lees het maar na, ik citeer:

Soera 9:97
“De Arabieren zijn het ergste in ongeloof en huichelarij en het meest geneigd om geen kennis te nemen van inzettingen die Allah heeft neder gezonden op Zijn boodschapper. Allah is wetend en wijs.”
(Dat staat in de vertaling van Kramer, in de “Edele Koran” staat ipv. Arabieren “bedoeienen”  en in  The Koran (Rodwell) staat “Arabs of the desert”)

En over deze Allah staat dan ook nog in de koran, wat voor karakter hij heeft, zie soera 3:54 en 8:30 “Allah is de grootste bedrieger, misleider, beramer van plannen, manipulator (“deceiver” in de engelse vertaling), de beste der beramers (vertaling Kramer)
Met “alwetend en wijs” kun je dus in het kader van deze teksten en in het kader van het draaien en liegen over het eigendomsrecht van Israel alle duivelse kanten op.

Tja, dan moet je als  Arabier toch een keuze maken: ofwel de koran is de ultieme waarheid en dan sta je er als Arabier niet best op. Ofwel  de koran is slechts gebaseerd op 1 persoon, Mohammed, analfabeet, moordenaar, pedofiel, polygamist en die man heeft gewoon een hoop duivelse onzin bij elkaar geschreeuwd, wat later door volgelingen op papier is gezet, ook over de Arabieren dus.
Wijsheid toegewenst, beste Arabieren, kan toch niet zo moeilijk zijn om dat te begrijpen het nivo van de koran is?
Zie http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/1122371/2010/07/24/rsquo-De-Koran-is-gewoon-gif-rsquo.dhtml

Gelukkig heeft de Ene ware God, de God van Abraham, Isaak en Jacob het laatste Woord , de Bijbel en Zijn plannen falen niet, het loopt Hem nooit uit de hand en ons gebed is, dat elk mens in Yeshua, het levende Woord, de enige weg tot de Vader zal gaan vinden.
Ondanks de “vader der leugen en de mensenmoordenaar van den beginne: de duivel zelf, die achter elke leugen zit, zeker ook de islamleugen, waarin hij zich als  Allah vermomt.

Shalom,
Ben Kok (joods-chr.pastor)
www.tora-yesua.nl

History is irrelevant: Why Palestinian Arabs can never accept a Jewish State   (zie Nederlandse vertaling hieronder)
Posted: 30 Aug 2011 02:00 AM PDT
In the Palestine Papers we find that, already in 2007, the PLO created a memo to fight against the very concept of a Jewish state. It gives a number of reasons, but one stands out:
Recognizing the Jewish state implies recognition of a Jewish people and recognition of its right to self-determination. Those who assert this right also assert that the territory historically associated with this right of self-determination (i.e., the self-determination unit) is all of Historic Palestine. Therefore, recognition of the Jewish people and their right of self-determination may lend credence to the Jewish people’s claim to all of Historic Palestine.
Notice the cynicism on display by the PLO. The actual truth that there is a Jewish people is too inconvenient for them, because if there is a Jewish people then they have the right to self-determination, which conflicts with the Palestinian Arab version of history. So it is better to pretend that there is no such people.

Facts and history are thrown away so that the PLO can strengthen their supposed claims.

A recent article in the Institute for Palestine Studies by former PLO negotiator Ahmad Samih Khalidi takes an even more hardline approach to the topic, and is in some ways even more cynical. It is entitled “Why Can’t the Palestinians Recognize the Jewish State?”

[I]f Israel is the homeland of the Jewish people, then the lands that it occupies today (and perhaps more, for there are as yet no borders to this “homeland”) belong to this people by way of right. And if these lands rightfully comprise the Jewish homeland, then the Arab presence there becomes historically aberrant and contingent; the Palestinians effectively become historic interlopers and trespassers—a transient presence on someone else’s national soil.

This is not a moot or exaggerated point. It touches on the very core of the conflict and its genesis. Indeed, it is the heart of the Zionist claim to Palestine: Palestine belongs to the Jews and their right to the land is antecedent and superior to that of the Arabs. This is what Zionism is all about, and what justifies both the Jewish return to the land and the dispossession of its Arab inhabitants.

Clearly, this is not the Palestinian Arab narrative, nor can it be. Palestinians do not believe that the historical Jewish presence in and connection to the land entail a superior claim to it. Palestine as our homeland was established in the course of over fifteen hundred years of continuous Arab-Muslim presence; it was only by superior force and colonial machination that we were eventually dispossessed of it. For us to adopt the Zionist narrative would mean that the homes that our forefathers built, the land that they tilled for centuries, and the sanctuaries they built and prayed at were not really ours at all, and that our defense of them was morally flawed and wrongful: we had no right to any of these to begin with.

The demand for the Palestinians to recognize Israel as the homeland of the Jewish people has yet another dimension. It places the moral burden of the conflict on the Palestinians, and consequently, not only exonerates Israel from the dubious moral circumstances of its birth but makes the Palestinians the historical transgressors. Indeed, by refusing to accept the Jewish claim to the land, we are to blame for what has befallen us: had we accepted Israel’s claim during the Mandate years, the entire conflict could have been averted; we should simply have handed the land “back” to its rightful owners from the time that they began to articulate, at the dawn of the twentieth century, their interest in it as an actual—rather than spiritual—homeland. From this perspective, it is Arab rejection that caused the conflict and not the Zionist transgression against Arab land and rights. This is of course precisely why this Israeli government and its most ardent Zionist supporters want to wrest this recognition from the Palestinians, as it would absolve Israel of its “original sin” and delegitimize the Palestinians’ version of their own history.

Taking this reasoning to its logical (if extreme) conclusion, recognition would give Israel the right to demand a measure of retributive justice. If the Palestinians caused the conflict, they should pay for their “sins”: the Palestinian refugees should not be compensated for their dispossession, and the Palestinian people as a whole should lose any claim to equality or equivalence in any political settlement premised on supposedly painful or generous Israeli concessions.
In both these cases the arguments are simple: If the Jewish people have a right to self-determination in their historic homeland, then it places Palestinian Arabs at a political disadvantage. Therefore, they cannot accept it.

Even if it is true.

Facts are not the currency being traded here. History is optional and can be discarded when inconvenient. The overriding concern is not to find the truth, or even a way to reconcile two narratives – it is to utterly reject the ancient, unbroken Jewish claim to the Land of Israel, no matter what the truth is. And in both these examples, the reasons given are not because Palestinian Arabs have a superior claim to the land – it is because  the [implicitly but clearly] superior, antecedent Jewish claim is incompatible with modern Palestinian Arab nationalistic goals.

In short, the truth is not in the Palestinian Arab interest, so it must be discarded.

Nederlands:

Geschiedenis is niet relevant: waarom Palestijnse arabieren nooit
een joodse staat zullen accepteren.

In de Palestine Papers lezen we in 2007 al een door de PLO opgestelde memo
om het concept van een joodse staat te bestrijden. Er worden een aantal
redenen genoemd, maar eentje steekt er boven uit:
Erkenning van de joodse staat, betekent erkennen dat er een joods volk
bestaat en erkennen dat ze het recht hebben op zelfbeschikking. Degenen
die dit recht doen gelden, verklaren ook dat het gebied, dat geschiedkundig
geassocieerd wordt met dit recht op zelfbeschikking (dat is de
zelfbeschikkings
eenheid)  het gehele historische Palestina is.
Daarom kan de erkenning van het joodse volk en haar recht op zelf-
beschikking geloofwaardigheid verlenen aan hun claim op het gehele
historische Palestina.
Let op het aanwezige cynisme bij de PLO. De waarheid dat er een joods
volk bestaat is voor hen te lastig, omdat, als er een joods volk bestaat
met een recht op zelfbeschikking,  dat in conflict komt met de Palestijns
arabische versie van de geschiedenis. Dus is het dan beter om net te
doen of er niet zo’n volk bestaat.

Feiten en geschiedenis worden verworpen, zodat de PLO hun eigen
veronderstelde claims kan bekrachtigen.

Een recent artikel van voormalig PLO onderhandelaar Ahmad Samih Khalidi
in de Institute for Palestine Studies neemt zelfs een nog harder stand-
punt op dit onderwerp in en is zelfs op sommige punten nog cynischer.
Het heet “Waarom kunnen Palestijnen de Joodse staat niet erkennen?”

Als Israel het thuisland van het joodse volk is, dan zijn de stukken
grond die het vandaag bezet (en misschien zelfs meer omdat er nog geen
grenzen zijn vastgesteld voor dit “thuisland”) van rechtswege haar
eigendom. En als deze stukken grond wettelijk gezien het joodse thuis-
land omvatten, dan wordt de arabische aanwezigheid daar historisch
gezien onnatuurlijk en niet logisch; de Palestijnen verworden dan tot
historische indringers en passanten-tijdelijke aanwezigen op
andermans nationale grond.

Dit is geen discussiepunt of overdreven. Het raakt in het diepst de kern
van het conflict en het ontstaan ervan. Inderdaad, het is het hart van
de zionistische claim op Palestina: Palestina behoort de joden toe en
hun recht op het land is ouder en superieur op dat van de arabieren.
Dit is waar het zionisme om draait, en wat de terugkeer van de joden en
de onteigening van het land van de arabische inwoners rechtvaardigt.

Het moge duidelijk zijn dat dit niet het palestijnse verhaal is, of kan
zijn. Palestijnen geloven niet dat de joodse historische aanwezigheid in
en verbondenheid met het land een superieure claim met zich mee brengt.
Palestina, als ons thuisland, ontstond gedurende 1500 jaar van continue
Arabische-moslim aanwezigheid; enkel door sterkere machten en coloniale
krijgslisten zijn we het uiteindelijk kwijtgeraakt. Als wij het zionistische
verhaal zouden aannemen, zou dat betekenen dat de huizen, die onze
voorouders gebouwd hebben, het land dat zij eeuwenlang bewerkt hebben, de
heiligdommen die zij gebouwd hebben en waarin ze gebeden hebben niet
echt van ons zouden zijn en dat het verdedigen ervan moreel gezien niet
klopte en verkeerd was: we hadden er van het begin af al geen recht op.

De eis aan de Palestijnen om Israel als thuisland van de Joden te erkennen
heeft echter nog een andere kant.Het plaatst de morele last op de schouders
van de Palestijnen en pleit dientengevolge niet alleen Israel vrij van
de twijfelachtige morele omstandigheden van haar geboorte, maar maakt
de Palestijnen historisch gezien tot schenders. Inderdaad, door de weigering
om de joodse claim op het land te accepteren, zijn wij schuldig aan
wat ons nu overkomt: Hadden we Israel’s claim gedurende de Mandaatjaren
geaccepteerd, dan zou het hele conflict afgewend zijn; we zouden
simpelweg het land ‘terug’ gegeven hebben aan haar rechtmatige eigenaren
vanaf de tijd dat zij, aan het begin van de 20e eeuw hun interesse in
een fysiek, meer dan in geestelijke zin, thuisland begonnen vorm te geven.
Vanuit dit perspectief is het de arabische afwijzing dat het conflict
heeft veroorzaakt en niet de zionistische schending van arabisch land
en rechten. Dit is natuurlijk precies waarom de israelische regering
en haar meest toegewijde zionistische supporters deze erkenning willen
afdwingen van de Palestijnen, alsof het Israel zou verlossen van haar
erfzonde en de palestijnse versie van hun eigen geschiedenis zou dele-
gitimeren.

Als we uit deze redenatie een conclusie trekken, zou erkenning Israel
het recht geven op het eisen van een bepaalde mate van vergeldend recht.
Als de palestijnen het  conflict hebben veroorzaakt, dan zouden ze
moeten betalen voor hun “zonden”. De palestijnse vluchtelingen zouden
niet te hoeven worden gecompenseerd voor hun onteigening en de het
palestijnse volk zou in zijn geheel elke claim op gelijkwaardigheid en
gelijkheid
verliezen in elke politieke schikking die gebaseerd was op veronder-
stelde pijnlijke en genereuze israelische concessies.
In beide gevallen zijn de argumenten simpel: als het joodse volk het
recht heeft op zelfbeschikking in hun historische thuisland, dan plaatst
het palestijnse arabieren op een politiek nadeel. Daarom kunnen ze
het niet accepteren.

Zelfs niet als het waar is.

Feiten zijn niet de koers waarop hier gevaren wordt. Geschiedenis is
een keuze en kan genegeerd worden als die ongemakkelijk is. De grootste
zorg is niet om de waarheid te vinden, of zelfs een manier om de twee
verhalen te verzoenen, maar zo volledig mogelijk de ongebroken, eeuwenoude
joodse claim  op het Land van Israel te verwerpen, ongeacht wat de
waarheid is. En in allebei de voorbeelden zijn de redenen die gegeven
worden niet dat de palestijnse arabieren een superieure claim op het land
hebben, het is omdat  de (onvoorwaardelijke, maar duidelijke) superieure,
antecedente joodse claim onverenigbaar is met de moderne palestijnse
arabische nationalistische doelen.

Samengevat, de waarheid is niet in het palestijns arabisch belang
en moet dus genegeerd worden.