Tora Yeshua  תורה־ ישוע

 Welkom op onze geheel vernieuwde website; stuur ons uw suggesties dan wordt het nog mooier.

Israel heeft het volste recht op Israel, volgens internationaal recht.

http://unitedwithisrael.org/international-law-officially-recognizes-jewish-claims-in-judea-and-samaria/?fb_action_ids=10201883252819091&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map={%2210201883252819091%22%3A334243236709142}&action_type_map=

Ondanks twijfelachtige beweringen van het tegendeel, heeft Israël het internationaal recht aan zijn kant.

In tegenstelling tot de beweringen van Palestijnse leiders en anderen in de internationale gemeenschap, erkent het internationaal recht volledig Joodse aanspraken in Judea en Samaria.
Deze gebieden waren onderdeel van het Mandaat van Palestina, waar Joden het recht verleend was om zich overal ten westen van de Jordaan te vestigen en een nationaal tehuis te stichten.
Geschiedenis herinnert ons eraan dat het Mandaat van Palestina, gesteund door alle 51 leden van de Volkenbond op dat moment, en gecodeerd in het internationaal recht, wordt erkend als
rechtsgeldig door de Verenigde Naties in artikel 80 van het VN-Handvest. Daarnaast heeft het Internationale Hof van Justitie dit bevestigd op drie verschillende gelegenheden.

Terwijl sommige mensen beweren dat het Palestijnse Mandaat overbodig geworden was na de beëindiging in 1947 , beweren internationale rechtsgeleerden anders .  Eugene Rostow ,
een decaan van de Yale Law School, verklaart: ” Een trust eindigt nooit wanneer een trustee overlijdt , terugtreedt , de trust verdoezeld , of wordt afgewezen. De instantie die verantwoordelijk is
voor het vertrouwen benoemt een nieuwe trustee , of zorgt op andere wijze voor het bereiken van haar doel.”
Terwijl het Palestijnse Mandaat ophield te bestaan in Israël en Jordanië toen Israël en het Hasjemitisch Koninkrijk onafhankelijkheid verkregen , stelt Rostow, dat ” de regels nog steeds
van toepassing zijn op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook , die nog niet ofwel toegerekend zijn aan Israël of aan Jordanië of uitgegroeid zijn tot een onafhankelijke staat .”
Deze internationaal recht expert voegt eraan toe, dat de Wapenstilstand Lijnen van 1949 , die deel uitmaken van de Westelijke Jordaanoever grens , ” niets anders vertegenwoordigen dan de
positie van de strijdende legers op het moment dat de definitieve wapenstilstand werd bereikt in de Onafhankelijkheidsoorlog  .
De Wapenstilstand overeenkomsten  voorzien er specifiek in , behalve in het geval van Libanon , dat de scheidslijnen bij overeenkomst kunnen worden gewijzigd wanneer de partijen zich van
wapenstilstand tot vrede bewegen .
” Simpel gezegd , houdt het internationaal recht geen rekening met de grenzen van 1967  als de internationaal erkende grenzen van de staat van Israël .Israëlische juridische aanspraken op Judea
en Samaria worden versterkt door het feit dat geen enkele andere soevereine natie-staat  dit gebied als haar eigen claimt . Zowel de Ottomaanse Turken en het Britse Mandaat  hebben afstand gedaan
van hun aanspraken op het land Israël  al decennia geleden , inclusief Judea en Samaria . Bovendien werd de Jordaanse annexatie van Judea en Samaria na de onafhankelijkheidsverklaring
van Israël nooit internationaal erkend , omdat het neerkwam op een daad van agressie . Zowel de VN-Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering van de VN verklaarde destijds dat Israël
een vredelievende staat  was in de oorlog van 1948 .

Professor en Rechter Stephen M. Schwebel , die als voorzitter van het Internationale Hof van Justitie diende , legt uit dat het principe van  ” overname van het grondgebied door de oorlog is
niet-ontvankelijk ” moet samen met andere principes worden genomen , ” namelijk , dat geen wettelijk recht zal voortkomen uit een verkeerde , en het Handvest principe dat de leden van de
Verenigde Naties  zich zullen onthouden bij hun internationale betrekkingen van bedreiging met of gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of de politieke onafhankelijkheid van een staat .
“Met andere woorden , gebieden verworven door oorlogen van agressie bezitten geen geldigheid , wat in feite Jordaanse aanspraken op Judea en Samaria  verwerpt. Waarnemers beweren
ook dat het feit dat Jordanië officieel afstand heeft gedaan van haar aanspraken op Judea en Samaria en een vredesakkoord met Israël tekende zonder het terugverkrijgen van deze gebieden
sluit de waterdichte case voor Israëlische jurisdictie daar.

De situatie is echter anders wanneer een land gebied, dat oorspronkelijk toebehoorde aan haar herclaimt als onderdeel van een oorlog van zelfverdediging , zoals Israël deed in 1967 .
” Wanneer de voorafgaande houder van het grondgebied  dat gebied onrechtmatig in beslag had genomen , de staat die vervolgens  dat gebied in de rechtmatige uitoefening
van zelfverdediging  terugwint heeft , tegen de voorafgaande houder , sterkere rechten, ” voegt Professor Schwebel eraan toe .
“Tussen Israëls defensief handelen in 1948 en 1967 enerzijds , en haar Arabische buren, die agressief handelden in 1948 en 1967 aan de andere kant , heeft Israël heeft de meeste rechtenl op
het grondgebied van Palestina , met inbegrip van het geheel van Jeruzalem , dan Jordanië en Egypte . ”
Te zien in : http://www.jewishpress.com/blogs/united-with-israel/international-law-recognizes-jewish-claims-in-judea-and-samaria/2013/07/30/

Door Rachel Avraham , schrijver United with Israël

Hier het originele artikel:

International Law Officially Recognizes Jewish Claims in Judea and Samaria

6198

9

Tomb of the Patriarchs
Despite dubious claims to the contrary, Israel has international law on its side.

Contrary to claims made by Palestinian leadership and others in the international community, international law fully recognizes Jewish claims in Judea and Samaria. These areas were part of the Palestine Mandate, which granted Jews the right to settle anywhere west of the Jordan River and to establish a national home there.

History reminds us that the Palestine Mandate, supported by all 51 members of the League of Nations at the time, and codified in international law, is recognized as legally valid by the United Nations in Article 80 of the UN Charter. In addition, the International Court of Justice has reaffirmed this on three different occasions.

While some people argue that the Palestine Mandate became obsolete following its termination in 1947, international legal scholars claim otherwise. According to Eugene Rostow, a Dean of Yale Law School, “A trust never terminates when a trustee dies, resigns, embezzles the trust property, or is dismissed. The authority responsible for the trust appoints a new trustee, or otherwise arranges for the fulfillment of its purpose.” While the Palestine Mandate ceased to exist in Israel and Jordan when Israel and the Hashemite Kingdom obtained independence, Rostow maintains that “its rules apply still to the West Bank and the Gaza Strip, which have not yet been allocated either to Israel or to Jordan or become an independent state.”
Map of Israel
This international law expert adds that the Armistice Lines of 1949, which are part of the West Bank boundary, “represent nothing but the position of the contending armies when the final cease-fire was achieved in the War of Independence. The Armistice Agreements specifically provide, except in the case of Lebanon, that the demarcation lines can be changed by agreement when the parties move from armistice to peace.” Simply put, international law does not consider the 1967 borders the internationally recognized borders of the State of Israel.

Israeli legal claims to Judea and Samaria are strengthened by the fact that no other sovereign nation state claims this territory as her own. Both the Ottoman Turks and the British Mandate renounced their claims to the Land of Israel decades ago, including Judea and Samaria. Furthermore, Jordan’s annexation of Judea and Samaria following Israel’s declaration of independence was never internationally recognized, since it amounted to an act of aggression. Both the UN Security Council and UN General Assembly declared at that time that Israel was a peace-loving state in the 1948 war.

Professor and Judge Stephen M. Schwebel, who served as President of the International Court of Justice, explains that the principle of “acquisition of territory by war is inadmissible” must be read together with other principles, “namely, that no legal right shall spring from a wrong, and the Charter principle that the Members of the United Nations shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any State.” In other words, territories acquired through wars of aggression don’t hold validity, which effectively repudiates Jordanian claims to Judea and Samaria. Observers argue too that the fact that Jordan has officially renounced her claims to Judea and Samaria and signed a peace agreement with Israel without gaining back these territories seals the water-tight case for Israel’s jurisdiction there.

shilomosaic

Jewish mosaic discovered in Shiloh, in Judea and Samaria

The situation, however, is different when a country reclaims lands that originally belonged to her as part of a war of self-defense, as Israel did in 1967. “Where the prior holder of territory had seized that territory unlawfully, the state which subsequently takes that territory in the lawful exercise of self-defense has, against that prior holder, better title,” adds Professor Schwebel.  ”Between Israel acting defensively in 1948 and 1967 on the one hand, and her Arab neighbors acting aggressively in 1948 and 1967 on the other, Israel has the better title in the territory of what was Palestine, including the whole of Jerusalem, than do Jordan and Egypt.”

Featured in: http://www.jewishpress.com/blogs/united-with-israel/international-law-recognizes-jewish-claims-in-judea-and-samaria/2013/07/30/

By Rachel Avraham, staff writer for United With Israel

Navigeer naar andere artikelen

Geef een reactie

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*